maandag 24 februari 2014

Seether - Sympathetic





This song hit home, so to speak. Want dit is waar ik iedere dag mee worstel. Ik leef mee, ik hoor alle problemen aan en zeg dat ik begrijp hoe iedereen zich voelt. Maar wie doet dit voor mij terwijl ik er compleet aan onderdoor ga dat ik maar begrip moet opbrengen voor andermans problemen terwijl niemand mij snapt, begrijpt, met me mee leeft, mij kent of ook maar een idee heeft van wie ik ben en waar ik mee leef.

Jij hebt mij toen ik 18 jaar oud was 'binnengehaald' met al jouw mooie praatjes waar je nooit iets van waar kon maken. Je vraagt me continue op de meest ongelukkige en onverwachte momenten of je het goed doet. Ik ben geneigd om je te vertellen dat alles prima is op zo'n moment maar dat is het niet. Er veranderd niets aan jouw gedrag. Als ik je moet geloven dan weet jij precies wat je wil doen maar ja, ik geloofde je 20 jaar geleden ook toen je mij op de mouw speldde dat je net zo was als ik.

Je hebt misschien toen ik 18 was opgelet op wat ik leuk vond en wilde en je had alle antwoorden. Maar ik ben geen 18 meer, ik ben bijna 38 jaar. Ik ben veranderd in de afgelopen 20 jaar. Toen je me leerde kennen had ik geen eigen identiteit en haakte ik in op de hobby's en interesses van degene waar ik een relatie mee had. Zo deed ik dat ook met jou. Alles wat jij leuk vond was mijn passie.

Ik heb aan mezelf gewerkt in de afgelopen 20 jaar. Ik heb mijn eigen identiteit gevonden die niet afhangt van een ander persoon. Ik heb leren herkennen wat ik zelf wil en wat mijn eigen smaak is ONDANKS dat ik een relatie/huwelijk had met jou. Want jij hebt dit zeker niet gestimuleerd, sterker nog, je bent iedere keer als ik een eigen mening of smaak liet doorschemeren, tegen me in gegaan.

En ik begrijp jouw gedrag heel goed, jij bent iemand die dominant moet overkomen ondanks dat je heel onzeker bent over jezelf, je moet weten dat jouw partner altijd achter jou staat ook al zijn de problemen die jij hebt met anderen meestal jouw fout. Je hebt controle nodig, dat snap ik. Jij hebt geen controle over jouw eigen gedrag en het helpt als je een partner hebt die net zo denkt als jij en alles wat jij doet fantastisch vindt.

Dat is de reden dat ik niet snap waarom jij deze relatie wil voortzetten. Ik ben niet zoals jij, ook al heb jij mij binnen gelokt met praatjes over hoe jij net zo bent als ik. Ik heb al jaren mijn eigen smaak ontwikkeld die ondertussen niets meer lijkt op die van jou. En ik ben jouw complete tegenovergestelde als het gaat om dingen die van deze tijd zijn. Jij leeft nu nog steeds in de jaren '80 als het gaat om muziek, kleding, omgang met mensen en alle andere dingen die je maar kan verzinnen. Ik ga zoveel mogelijk met mijn tijd mee. Ik hou van muziek van nu, ben niet geïntimideerd door de technische ontwikkelingen en probeer zoveel mogelijk mijzelf aan te passen aan de tijd waarin ik leef.

Ik was dus precies wat jij wilde toen je me leerde kennen (jong, naïef, op zoek naar een betere plek dan bij mijn mishandelende ouders.) Maar ik ben ondertussen ook volwassen geworden. Ik ben nu niet meer wat jij wilde en jij ben allang niet meer wat ik wilde.. Waarom blijf jij dan doen alsof jij daar iets aan het verbeteren bent? Waarom blijf jij steeds vragen of je het beter doet als je het antwoord allang weet?

Ik vertel het je nu nog een keer voor de duidelijkheid. Jij ben niet de man die ik wil. De man die ik wil is de man die ik in 1994 heb leren kennen maar jij hebt mij duidelijk gemaakt dat hij niet bestaat en nooit bestaan heeft. Ik heb ondertussen 2 kinderen met jou gekregen en ik ben voor hen net zo verantwoordelijk als jij bent ondanks dat we ze gekregen hebben door jouw leugens. Ik ben hier dus niet omdat ik de kinderen zo kan opvoeden zoals ik dat wil want dat is onmogelijk zolang jij in dit plaatje bent. Ik ben hier om de kinderen zoveel als ik kan te beschermen tegen jouw onzin, hoe moeilijk dat ook is als jij ze iedere dag probeert duidelijk te maken dat ze zich maar gewoon moeten aanpassen aan jouw onzin.

Ik heb er enorme moeite mee als jij mij continue vraagt hoe jij het doet. Ten eerste vraag jij dit op de meest ongepaste momenten. Ten tweede weet ik niet wat jij bedoelt als je dit vraagt en ten derde... jij blijft dit stug vragen terwijl er al 20 jaar lang niets is veranderd aan jouw gedrag of jouw persoonlijkheid. Wat wil je nu met dit soort vragen? Je weet allang dat jij niets hebt veranderd want dat heb je in 20 jaar nog nooit gedaan.

Je zit al 20 jaar lang vol met mooie praatjes maar niemand heeft er iets aan. Jij kende me 20 jaar geleden al niet en je heb geen idee wie ik geworden ben en jou kinderen weten niet beter dan dat ze jouw gedrag kopiëren en dat ze op hun kop krijgen dat ze dat doen en niet veranderen terwijl ze tegelijkertijd maar moeten accepteren dat jij nog nooit iets hebt veranderd.

Wat wil je nou?!
Ik kan niet zeggen dat jij iets goed doet want dan denk jij spontaan dat deze relatie gered is en ik kan niet zeggen dat je iets niet goed doet want dat zou betekenen dat je moet erkennen dat je gelogen hebt en dat doe jij simpelweg niet.

Ik zal de situatie heel simpel maken voor jou. Dit huwelijk was over voor het begon. Jij bent niet de man die ik in 1994 heb leren kennen en 20 jaar later kom jij niet eens in de buurt van die man dus ons huwelijk was, is en blijft altijd een leugen. Er is dus geen relatie tussen ons ik ben hier voor onze kinderen. Als ik een egoïstisch persoon was, dan liet ik jou alleen met onze kinderen en dan begon ik liever vandaag aan mijn eigen leven dan morgen. Maar ik ben nu eenmaal niet zo. Ik heb deze kinderen samen met jouw op de wereld gezet, ook al was het onder valse voorwendselen. Ik ben hier om de kinderen te beschermen van een scheiding en van jou onmogelijke gedrag. Zodra zij voor zichzelf kunnen zorgen is er voor mij geen reden  meer om bij jouw te blijven. Sterker nog, zodra zij onafhankelijk zijn is het voor mijn geestelijke en fysieke gezondheid BETER om niet bij jou in de buurt te zijn. Is dit nu duidelijk? Snap je nu dat als ik probeer om jouw gedrag te corrigeren, dat het is voor de KINDEREN en niet voor mij? Vraag daar dan ook niet naar!

Er is geen wij. Er is geen huwelijk. Er is geen relatie. Daarvoor zijn veer meer dingen nodig dan wat jij kan geven. Daarvoor is het toegeven en de verantwoordelijkheid nemen voor jouw leugens nodig. En dat doe jij niet. En zolang jij dat niet doet is een relatie niet eens een optie, niet dat er een kans is dat het ooit goed komt als je dit na 20 jaar eindelijk wel zou doen.

Het enige waar jij je mee bezig moet houden is jouw kinderen en jouw gedrag naar hen toe. Zo makkelijk heb ik het je gemaakt en zelfs daar doe je moeilijk over want iedereen moet maar snappen dat jouw gedachten weergeven wat je wil doen. Tja, zelfs als we allemaal gedachten konden lezen dan wisten we alleen wat jij WIL doen en niet wat je daadwerkelijk doet.

Weet je...

Dit gaat iedere dag in mij om en vaak is het me gewoon teveel. Maar aan wie moet ik het kwijt als jij mij alleen maar wil vertellen en duidelijk maken dat je zelf de reden voor jouw leugens niet weet?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen