woensdag 12 februari 2014

Leugens

Ik weet gewoon niet meer hoe ik met jouw moet praten. Ik weet ondertussen hoe jij werkt, ook al weet je het zelf niet. Ik kan jou niet te ver 'pushen' want dan ontplof je weer, je bent niet meer voor rede vatbaar en alles is mijn schuld.
Wanneer komt de wereld waarin jij een keer rekening houdt met mij? Ik leef nu al 20 jaar met al jouw beloftes, al jouw leugens en al jouw redenen. Ok, ik heb gelogen maar het was niet mijn bedoeling. Ok, dat heb ik gezegd maar ik was zelf overtuigd van het tegendeel. Ok,dat heb ik gedaan maar ik had een reden. Ok, jij zegt dat maar ik kan me er niets van herinneren. Het zijn de standaard antwoorden en het onderwerp van gesprek is niet van belang.

Ik ben moe van de leugens en de redenen. Waarom vond je überhaupt dat je tegen me kon liegen? Ik heb dat ook nooit tegen jou gedaan. Ik ben altijd eerlijk geweest zelfs al ik wist dat het je weer een reden zou geven om tegen mij tekeer te gaan. En zelfs nu, 20 jaar later... ik wijs je op iets waar je mij 20 jaar geleden een reden voor gegeven hebt en vandaag zeg je iets anders. Loog je 20 jaar geleden of lieg je nu? Ik weet het niet. En het antwoord bevalt me ook niet. Ik ZAL toen wel gelogen hebben. Kan je je eigen leugens niet meer op een rijtje houden? Of weet je helemaal niet wat nu de werkelijkheid of wat een leugen is?!
 Loog je toen of lieg je nu? De vraag is simpel maar er komt geen simpel antwoord.

Het erge is wel dat bovenstaande paragraaf van toepassing is op elk onderwerp of vraag, of het nu gaat om boodschappen, werk of vreemd gaan. Het wekt bij jou allemaal evenveel emoties op... geen.

Toen ik je leerde kennen heb ik mijn hart bij je uitgestort, ik heb met jouw mijn meest diepe, donkere emoties gedeeld en jij had alle antwoorden. Ok, ik was 18 jaar en wilde graag ontsnappen aan mijn gewelddadige ouders dus misschien  ben ik een beetje te goedgelovig geweest. We zijn allemaal niet even slim als we jong zijn. Ik wilde gered worden door de prins op het witte paard en jij had al de juiste antwoorden.
Maar waarom, na 20 jaar, kom jij nog steeds niet vooruit in je ontwikkeling? Toen ik 18 was vertelde ik je al over dingen die ik van mezelf had gezien en waar ik graag iets aan zou veranderen. Waarom ben jij nog steeds tegen mij aan het vechten tegen mij over de dingen die jij hebt gedaan?! Waarom neem jij geen verantwoordelijkheid voor jou vergissingen? Waarom ben je alleen maar bezig met redenen verzinnen? (En ik zeg verzinnen omdat ik vandaag bevestigd heb gekregen dat je tegen me liegt al wil je me laten geloven dat je zelf niet eens weet wanneer je liegt.)

Je zegt wel steeds dat die redenen waar jij mee komt, dat die voor jou belangrijk zijn om erachter te komen waarom je bepaalde dingen doet. Maar je weet ook allang dat het mij en je kinderen niet kan schelen waarom. Jij kan pas veranderingen maken zodra je leert de verantwoording voor jouw fouten op je te nemen en je blijft daar tegen vechten. Is dit een eigenschap die je aan je kinderen wil doorgeven? Want dat is wat je ze leert. Kinderen doen niet wat je zegt, ze doen wat jij doet.

Je kan 1000x sorry zeggen maar zolang die 'sorry' gepaard gaat met een 'maar ik geloofde het toen zelf', 'maar ik dacht dat ik het voor jouw deed' of een 'maar' met wat voor antwoord je op dat moment kan verzinnen, telt dit niet als excuses of het nemen van verantwoordelijkheid. Ik zie heus wel dat je dit van je ouders hebt geleerd want dat is overduidelijk. "Ja ik liet hem met 2 jaar alleen rondzwalken over de doorgaande weg en met alle oudere buurtkinderen mee naar school lopen want dat werd gezien als veilig in die tijd".
Nee. Dat zou toen normaal geweest zijn voor een kind van minstens 6 jaar of ouder maar ook in die tijd zou dit voor een kind van 2 door alle instanties gezien zijn als een geval van ernstige verwaarlozing.
Leer eens in te zien dat je de foute dingen geleerd heb zoals je mij gezegd heb en leer eens van jezelf dat JIJ degene bent die een hele hoop werk moet verzetten om een normale relatie aan te gaan.

En als je er niet aan toe bent om de mensen die verantwoordelijk gehouden kunnen worden voor de ernstige verwaarlozing die jij en je broer en zus als kind hebben moeten verduren ook daadwerkelijk verantwoordelijk te houden, leer dan eens dat degenen die met jou samen wonen niet verantwoordelijk zijn en ook jou giftige manieren van doen en jou emotieloze behandeling, niet verdient hebben. Je vecht al jaren tegen alle mensen in je leven die je aanspreken op jouw ongepaste gedrag maar de mensen die wel eens verantwoordelijk zouden kunnen zijn voor jouw egoïstische gedrag worden behandeld als keizer en keizerin. Zij maken geen fouten, zij geven alleen maar bevelen. Nu nog. Nu jullie allemaal de 40 voorbij zijn is er niemand die ze verantwoordelijk houdt voor wat ze met jullie hebben gedaan en buigen jullie als een knipmes al de een bevel geven.

Ziek.

 En even voor alle duidelijkheid: ja, ik klaag over het feit dat ik jou nooit iets heb gedaan en altijd trouw en eerlijk ben geweest terwijl je bij elk verschil van mening wil laten zien dat ik niet redelijk ben terwijl jij liegt, bedriegt en WEET wat je ouders hebben bijgedragen aan jou 'huidige situatie' en ze nog nooit ook maar een gesprek met je hebben moeten voeren want wat jou betreft is er niets wat besproken hoeft te worden.

Nog.zieker-jullie.allemaal.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen