vrijdag 28 februari 2014

éérichtingverkeer

Schat, ik ben doodvermoeid van deze zogenaamde relatie. Ik weet het, een deel is mijn probleem. Ik heb in de loop van de jaren een eigen persoonlijkheid ontwikkeld en dat is nieuw. In elke vorige relatie heb ik aangehaakt aan de kar van mijn partner omdat ik geen eigen identiteit had en er toch graag één wilde. Ondanks mijn leven met jou is het me toch gelukt een eigen smaak en eigen mening te ontwikkelen en dat is op dit moment een groot probleem.

Elke discussie is een nutteloze strijd want er is in jouw hoofd altijd maar één van ons die gelijk heeft en dat ben jij. Alles wat ik zeg kan jij weerleggen. Er klopt helemaal niets van in de echte wereld maar dat maakt voor jou niet uit. Als ik jou mijn mening geef zijn er twee paden die jij in kunt slaan; pad 1 verteld mij dat jij het allemaal niet verkeerd bedoelt, dat in jou hoofd alles goed bedoelt is ook al kan ik en de rest van de wereld daar niets van zien en dat ik maar begrip moet hebben dat het iets is waar jij aan werkt.
Pad 2 gaat een heel andere richting op en is favoriet onder peuters die hun zin niet krijgen. Ik gebruik een woord of zin die jou niet aanstaat en de complete discussie wordt een halt toegeroepen tot jij zegt dat het gesprek lang genoeg heeft geduurd of tot ik toegeef dat ik die woorden of zin niet had mogen gebruiken in het gesprek. Wat denk je zelf. Ik heb twee kinderen groot gebracht, ik ben niet te intimideren door peuterpraktijken.

Geen enkele keer hoor ik een verontschuldiging of ook maar een erkenning voor de dingen die ik voel of de dingen die mij daadwerkelijk pijn gedaan hebben. Nooit. Ik mag alleen maar luisteren naar de redenen die jij hebt voor het niet nakomen van jouw beloften. En op bijna alles krijg ik als antwoord dat iets niet jouw bedoeling was en dat ik maar genoegen moet nemen met het feit dat jouw intenties altijd goed zijn. Geen excuses, geen spijt, geen sorry, geen verontschuldiging. Alleen maar de eis voor begrip voor JOUW mening, JOUW ideeën en JOUW bedoelingen.

Geen medeleven, alleen maar redenen. Geen begrip, alleen maar excuses.

Geen liefde, alleen maar leegte.

maandag 24 februari 2014

Seether - Sympathetic





This song hit home, so to speak. Want dit is waar ik iedere dag mee worstel. Ik leef mee, ik hoor alle problemen aan en zeg dat ik begrijp hoe iedereen zich voelt. Maar wie doet dit voor mij terwijl ik er compleet aan onderdoor ga dat ik maar begrip moet opbrengen voor andermans problemen terwijl niemand mij snapt, begrijpt, met me mee leeft, mij kent of ook maar een idee heeft van wie ik ben en waar ik mee leef.

Jij hebt mij toen ik 18 jaar oud was 'binnengehaald' met al jouw mooie praatjes waar je nooit iets van waar kon maken. Je vraagt me continue op de meest ongelukkige en onverwachte momenten of je het goed doet. Ik ben geneigd om je te vertellen dat alles prima is op zo'n moment maar dat is het niet. Er veranderd niets aan jouw gedrag. Als ik je moet geloven dan weet jij precies wat je wil doen maar ja, ik geloofde je 20 jaar geleden ook toen je mij op de mouw speldde dat je net zo was als ik.

Je hebt misschien toen ik 18 was opgelet op wat ik leuk vond en wilde en je had alle antwoorden. Maar ik ben geen 18 meer, ik ben bijna 38 jaar. Ik ben veranderd in de afgelopen 20 jaar. Toen je me leerde kennen had ik geen eigen identiteit en haakte ik in op de hobby's en interesses van degene waar ik een relatie mee had. Zo deed ik dat ook met jou. Alles wat jij leuk vond was mijn passie.

Ik heb aan mezelf gewerkt in de afgelopen 20 jaar. Ik heb mijn eigen identiteit gevonden die niet afhangt van een ander persoon. Ik heb leren herkennen wat ik zelf wil en wat mijn eigen smaak is ONDANKS dat ik een relatie/huwelijk had met jou. Want jij hebt dit zeker niet gestimuleerd, sterker nog, je bent iedere keer als ik een eigen mening of smaak liet doorschemeren, tegen me in gegaan.

En ik begrijp jouw gedrag heel goed, jij bent iemand die dominant moet overkomen ondanks dat je heel onzeker bent over jezelf, je moet weten dat jouw partner altijd achter jou staat ook al zijn de problemen die jij hebt met anderen meestal jouw fout. Je hebt controle nodig, dat snap ik. Jij hebt geen controle over jouw eigen gedrag en het helpt als je een partner hebt die net zo denkt als jij en alles wat jij doet fantastisch vindt.

Dat is de reden dat ik niet snap waarom jij deze relatie wil voortzetten. Ik ben niet zoals jij, ook al heb jij mij binnen gelokt met praatjes over hoe jij net zo bent als ik. Ik heb al jaren mijn eigen smaak ontwikkeld die ondertussen niets meer lijkt op die van jou. En ik ben jouw complete tegenovergestelde als het gaat om dingen die van deze tijd zijn. Jij leeft nu nog steeds in de jaren '80 als het gaat om muziek, kleding, omgang met mensen en alle andere dingen die je maar kan verzinnen. Ik ga zoveel mogelijk met mijn tijd mee. Ik hou van muziek van nu, ben niet geïntimideerd door de technische ontwikkelingen en probeer zoveel mogelijk mijzelf aan te passen aan de tijd waarin ik leef.

Ik was dus precies wat jij wilde toen je me leerde kennen (jong, naïef, op zoek naar een betere plek dan bij mijn mishandelende ouders.) Maar ik ben ondertussen ook volwassen geworden. Ik ben nu niet meer wat jij wilde en jij ben allang niet meer wat ik wilde.. Waarom blijf jij dan doen alsof jij daar iets aan het verbeteren bent? Waarom blijf jij steeds vragen of je het beter doet als je het antwoord allang weet?

Ik vertel het je nu nog een keer voor de duidelijkheid. Jij ben niet de man die ik wil. De man die ik wil is de man die ik in 1994 heb leren kennen maar jij hebt mij duidelijk gemaakt dat hij niet bestaat en nooit bestaan heeft. Ik heb ondertussen 2 kinderen met jou gekregen en ik ben voor hen net zo verantwoordelijk als jij bent ondanks dat we ze gekregen hebben door jouw leugens. Ik ben hier dus niet omdat ik de kinderen zo kan opvoeden zoals ik dat wil want dat is onmogelijk zolang jij in dit plaatje bent. Ik ben hier om de kinderen zoveel als ik kan te beschermen tegen jouw onzin, hoe moeilijk dat ook is als jij ze iedere dag probeert duidelijk te maken dat ze zich maar gewoon moeten aanpassen aan jouw onzin.

Ik heb er enorme moeite mee als jij mij continue vraagt hoe jij het doet. Ten eerste vraag jij dit op de meest ongepaste momenten. Ten tweede weet ik niet wat jij bedoelt als je dit vraagt en ten derde... jij blijft dit stug vragen terwijl er al 20 jaar lang niets is veranderd aan jouw gedrag of jouw persoonlijkheid. Wat wil je nu met dit soort vragen? Je weet allang dat jij niets hebt veranderd want dat heb je in 20 jaar nog nooit gedaan.

Je zit al 20 jaar lang vol met mooie praatjes maar niemand heeft er iets aan. Jij kende me 20 jaar geleden al niet en je heb geen idee wie ik geworden ben en jou kinderen weten niet beter dan dat ze jouw gedrag kopiëren en dat ze op hun kop krijgen dat ze dat doen en niet veranderen terwijl ze tegelijkertijd maar moeten accepteren dat jij nog nooit iets hebt veranderd.

Wat wil je nou?!
Ik kan niet zeggen dat jij iets goed doet want dan denk jij spontaan dat deze relatie gered is en ik kan niet zeggen dat je iets niet goed doet want dat zou betekenen dat je moet erkennen dat je gelogen hebt en dat doe jij simpelweg niet.

Ik zal de situatie heel simpel maken voor jou. Dit huwelijk was over voor het begon. Jij bent niet de man die ik in 1994 heb leren kennen en 20 jaar later kom jij niet eens in de buurt van die man dus ons huwelijk was, is en blijft altijd een leugen. Er is dus geen relatie tussen ons ik ben hier voor onze kinderen. Als ik een egoïstisch persoon was, dan liet ik jou alleen met onze kinderen en dan begon ik liever vandaag aan mijn eigen leven dan morgen. Maar ik ben nu eenmaal niet zo. Ik heb deze kinderen samen met jouw op de wereld gezet, ook al was het onder valse voorwendselen. Ik ben hier om de kinderen te beschermen van een scheiding en van jou onmogelijke gedrag. Zodra zij voor zichzelf kunnen zorgen is er voor mij geen reden  meer om bij jouw te blijven. Sterker nog, zodra zij onafhankelijk zijn is het voor mijn geestelijke en fysieke gezondheid BETER om niet bij jou in de buurt te zijn. Is dit nu duidelijk? Snap je nu dat als ik probeer om jouw gedrag te corrigeren, dat het is voor de KINDEREN en niet voor mij? Vraag daar dan ook niet naar!

Er is geen wij. Er is geen huwelijk. Er is geen relatie. Daarvoor zijn veer meer dingen nodig dan wat jij kan geven. Daarvoor is het toegeven en de verantwoordelijkheid nemen voor jouw leugens nodig. En dat doe jij niet. En zolang jij dat niet doet is een relatie niet eens een optie, niet dat er een kans is dat het ooit goed komt als je dit na 20 jaar eindelijk wel zou doen.

Het enige waar jij je mee bezig moet houden is jouw kinderen en jouw gedrag naar hen toe. Zo makkelijk heb ik het je gemaakt en zelfs daar doe je moeilijk over want iedereen moet maar snappen dat jouw gedachten weergeven wat je wil doen. Tja, zelfs als we allemaal gedachten konden lezen dan wisten we alleen wat jij WIL doen en niet wat je daadwerkelijk doet.

Weet je...

Dit gaat iedere dag in mij om en vaak is het me gewoon teveel. Maar aan wie moet ik het kwijt als jij mij alleen maar wil vertellen en duidelijk maken dat je zelf de reden voor jouw leugens niet weet?

woensdag 12 februari 2014

Leugens

Ik weet gewoon niet meer hoe ik met jouw moet praten. Ik weet ondertussen hoe jij werkt, ook al weet je het zelf niet. Ik kan jou niet te ver 'pushen' want dan ontplof je weer, je bent niet meer voor rede vatbaar en alles is mijn schuld.
Wanneer komt de wereld waarin jij een keer rekening houdt met mij? Ik leef nu al 20 jaar met al jouw beloftes, al jouw leugens en al jouw redenen. Ok, ik heb gelogen maar het was niet mijn bedoeling. Ok, dat heb ik gezegd maar ik was zelf overtuigd van het tegendeel. Ok,dat heb ik gedaan maar ik had een reden. Ok, jij zegt dat maar ik kan me er niets van herinneren. Het zijn de standaard antwoorden en het onderwerp van gesprek is niet van belang.

Ik ben moe van de leugens en de redenen. Waarom vond je überhaupt dat je tegen me kon liegen? Ik heb dat ook nooit tegen jou gedaan. Ik ben altijd eerlijk geweest zelfs al ik wist dat het je weer een reden zou geven om tegen mij tekeer te gaan. En zelfs nu, 20 jaar later... ik wijs je op iets waar je mij 20 jaar geleden een reden voor gegeven hebt en vandaag zeg je iets anders. Loog je 20 jaar geleden of lieg je nu? Ik weet het niet. En het antwoord bevalt me ook niet. Ik ZAL toen wel gelogen hebben. Kan je je eigen leugens niet meer op een rijtje houden? Of weet je helemaal niet wat nu de werkelijkheid of wat een leugen is?!
 Loog je toen of lieg je nu? De vraag is simpel maar er komt geen simpel antwoord.

Het erge is wel dat bovenstaande paragraaf van toepassing is op elk onderwerp of vraag, of het nu gaat om boodschappen, werk of vreemd gaan. Het wekt bij jou allemaal evenveel emoties op... geen.

Toen ik je leerde kennen heb ik mijn hart bij je uitgestort, ik heb met jouw mijn meest diepe, donkere emoties gedeeld en jij had alle antwoorden. Ok, ik was 18 jaar en wilde graag ontsnappen aan mijn gewelddadige ouders dus misschien  ben ik een beetje te goedgelovig geweest. We zijn allemaal niet even slim als we jong zijn. Ik wilde gered worden door de prins op het witte paard en jij had al de juiste antwoorden.
Maar waarom, na 20 jaar, kom jij nog steeds niet vooruit in je ontwikkeling? Toen ik 18 was vertelde ik je al over dingen die ik van mezelf had gezien en waar ik graag iets aan zou veranderen. Waarom ben jij nog steeds tegen mij aan het vechten tegen mij over de dingen die jij hebt gedaan?! Waarom neem jij geen verantwoordelijkheid voor jou vergissingen? Waarom ben je alleen maar bezig met redenen verzinnen? (En ik zeg verzinnen omdat ik vandaag bevestigd heb gekregen dat je tegen me liegt al wil je me laten geloven dat je zelf niet eens weet wanneer je liegt.)

Je zegt wel steeds dat die redenen waar jij mee komt, dat die voor jou belangrijk zijn om erachter te komen waarom je bepaalde dingen doet. Maar je weet ook allang dat het mij en je kinderen niet kan schelen waarom. Jij kan pas veranderingen maken zodra je leert de verantwoording voor jouw fouten op je te nemen en je blijft daar tegen vechten. Is dit een eigenschap die je aan je kinderen wil doorgeven? Want dat is wat je ze leert. Kinderen doen niet wat je zegt, ze doen wat jij doet.

Je kan 1000x sorry zeggen maar zolang die 'sorry' gepaard gaat met een 'maar ik geloofde het toen zelf', 'maar ik dacht dat ik het voor jouw deed' of een 'maar' met wat voor antwoord je op dat moment kan verzinnen, telt dit niet als excuses of het nemen van verantwoordelijkheid. Ik zie heus wel dat je dit van je ouders hebt geleerd want dat is overduidelijk. "Ja ik liet hem met 2 jaar alleen rondzwalken over de doorgaande weg en met alle oudere buurtkinderen mee naar school lopen want dat werd gezien als veilig in die tijd".
Nee. Dat zou toen normaal geweest zijn voor een kind van minstens 6 jaar of ouder maar ook in die tijd zou dit voor een kind van 2 door alle instanties gezien zijn als een geval van ernstige verwaarlozing.
Leer eens in te zien dat je de foute dingen geleerd heb zoals je mij gezegd heb en leer eens van jezelf dat JIJ degene bent die een hele hoop werk moet verzetten om een normale relatie aan te gaan.

En als je er niet aan toe bent om de mensen die verantwoordelijk gehouden kunnen worden voor de ernstige verwaarlozing die jij en je broer en zus als kind hebben moeten verduren ook daadwerkelijk verantwoordelijk te houden, leer dan eens dat degenen die met jou samen wonen niet verantwoordelijk zijn en ook jou giftige manieren van doen en jou emotieloze behandeling, niet verdient hebben. Je vecht al jaren tegen alle mensen in je leven die je aanspreken op jouw ongepaste gedrag maar de mensen die wel eens verantwoordelijk zouden kunnen zijn voor jouw egoïstische gedrag worden behandeld als keizer en keizerin. Zij maken geen fouten, zij geven alleen maar bevelen. Nu nog. Nu jullie allemaal de 40 voorbij zijn is er niemand die ze verantwoordelijk houdt voor wat ze met jullie hebben gedaan en buigen jullie als een knipmes al de een bevel geven.

Ziek.

 En even voor alle duidelijkheid: ja, ik klaag over het feit dat ik jou nooit iets heb gedaan en altijd trouw en eerlijk ben geweest terwijl je bij elk verschil van mening wil laten zien dat ik niet redelijk ben terwijl jij liegt, bedriegt en WEET wat je ouders hebben bijgedragen aan jou 'huidige situatie' en ze nog nooit ook maar een gesprek met je hebben moeten voeren want wat jou betreft is er niets wat besproken hoeft te worden.

Nog.zieker-jullie.allemaal.

maandag 10 februari 2014

Maak dit nu niet belachelijker dan het al is.

Alles waarmee je mij deze relatie in gelokt hebt bleek een leugen. Je maakt mij niet wijs dat je nu kunt zeggen dat je het allemaal niet zo bedoelt hebt want dat liedje hoor ik nu al 20 jaar. Je hebt een kind van 18 jaar dat niets anders gewend was dan bevelen op te volgen (de consequentie van die bevelen niet opvolgen waren op z'n aller zachts een kapotte lip en bloedneus), de wereld belooft en alles verteld wat ze wilde horen. Jij weet heel goed dat je mij hebt verteld hoe jij zo leuk op jezelf woonde en dat ik in week 1 van ons samenwonen jou lade te zien kreeg met ongeopende en onbetaalde rekeningen en toen te horen kreeg dat als ik met jou wilde samenwonen dat ik maar moest zorgen dat het allemaal geregeld werd. Jij weet ook heel goed dat toen jou ex-vriendin belde om te praten dat jij gebaarde naar mij dat ik stil moest zijn en niet moest laten merken dat ik in 'jouw' huis was. Toen ik jou lade met ongeopende post doorspitte en de vergunning van de gemeente vond die jou en je ex-vriendin toestemming gaf om samen te wonen, vroeg ik je waarom jullie niet zijn gaan samenwonen. Jij zei: "Ik weet het niet". Je weet het wel, jullie hebben zelf bij de gemeente toestemming gevraagd om samen te wonen dus daar is in ieder geval een gesprek over geweest. Daar komt bij dat  dit een van de weinige enveloppen was die wel was geopend dus jij wist hiervan en hebt een gesprek daarover gehad of jij wist hiervan en hebt dit voor haar verzwegen. Jij weet ook dat je de telefoongesprekken met de paar vrienden en vriendinnen die ik had hebt gesaboteerd door je te gedragen als een kleuter die niet genoeg aandacht krijgt, zodra deze gesprekken langer duurde dan 5 minuten. En dit terwijl jij vond dat het normaal was dat ik werkte op een plek waar jou ex-vriendinnen ook werkte en dat het niet gepast was voor mij om daar over te klagen.
Jij bent vreemd gegaan onder mijn neus (en ja, ik vind een kind van 17 zoenen vreemd gaan) en de seconde dat je aan dezelfde zijde van het raam staat als ik ( 10 seconden later), zeg je: "Daar kan ik me niets van herinneren. Echt waar?! Misschien heb je al die jaren al een drankprobleem want hoeveel ik ook op had, ik heb nog nooit zoveel gedronken dat ik niet meer wist wat ik gedaan had en jammer genoeg voor jou heb ik ook niet zoveel gedronken dat ik me niet meer bewust was van wat jij aan het doen was.

Jij hebt me de wereld belooft boven op de dingen die ik van je vroeg. Jij wilde perse kinderen voor je dertigste en dat was prima voor mij onder bepaalde voorwaarden. Ik wilde een opleiding volgen, studeren, etc. Dat kon ik alleen doen als jij een volwaardige partner was en de fysieke zorg voor de kinderen op je zou nemen. Niet alleen deed je dat niet ( ik kwam ooit net op tijd thuis om onze dochter van de verstikkingsdood te redden omdat onze zoon bovenop haar was gaan liggen terwijl jij aan je computerscherm geplakt was), je vond ook dat jij wel kon blijven darten toen ik tegen je zei dat 1 van ons moest stoppen om voor ons kind te zorgen,. En je vond ook dat je dat kon doen en midden in de nacht thuis kon komen bij je vrouw en vertellen over alle vrouwen die jou wilden versieren toen jij uit was.

Jij vond dat het allemaal heel oneerlijk was dat jij niet het middelpunt van de aandacht was toen je zoon geboren werd. Hoe kan zo'n baby nu alle aandacht opeisen als jij veel belangrijker bent?! En toen we daarover gepraat hadden en je me plechtig had beloofd zoiets nooit meer te doen, deed je het nog eens dunnetjes over toen onze dochter geboren werd.
En gelukkig was jij erbij toen de verloskundige vertelde dat ik weer seks mocht hebben na 6 weken OF als het bloeden gestopt was. Daardoor wist jij dat je bij beide kinderen 4 weken na hun geboorte weer toestemming had om te neuken. Het bloeden was immers gestopt, dat ik er niet aan toe was wilde je niet horen.

Dat ik niet meer naakt naast jou in bed wilde liggen was voor jouw ook geen aanleiding om te denken dat je misschien te ver ging. Nee, het was voor jou aanleiding om te proberen mij ervan te overtuigen dat seks de enige manier is om te laten zien dat je van me houdt. Er bestaan nu eenmaal geen andere manieren.

Ik kan tot in de eeuwigheid doorgaan en je vertellen over dit schamele excuus voor een huwelijk wat ik al 20 jaar moet verduren maar het komt uiteindelijk maar neer op 1 simpel ding: Ik ben gevallen voor de man die jij je voordeed en ik moet er mee leven dat jij die man niet bent maar dat je ook geen aanstalten maakt om die beloofde man te worden of om ook maar verantwoordelijkheid te nemen voor wat je tot nu toe hebt gedaan.

Zelfs vandaag nog heb je het lef om te zeggen dat jij niets terug krijgt voor de moeite die jij doet voor deze relatie. Serieus?! Zelfs als je dit leest en weet wat dit maar een fractie is van de dingen die je gedaan hebt, durf je dat standpunt te nemen en te beweren dat IK het niet goed doe? Wat zou jou psychiater daarvan vinden? Moet ik jouw resumé misschien even doorsturen? Ik heb namelijk geen reden om aan te nemen dat jij eerlijk bent tegen jouw hulpverleners als je tegen mij en nog belangrijker, tegen jezelf niet eens eerlijk bent over je eigen gedrag.

En nog belangrijker... Jij schijnt niet te begrijpen dat iedere discussie die ik met jou aanga VOOR jouw is. Ik had al jaren geleden een scheiding kunnen aanvragen zonder schaamte want niemand die mij verantwoordelijk houdt voor jouw wangedrag. Ik ga die discussie iedere keer weer aan om jouw een kans te geven. En ondanks het feit dat ik dat nu al 1000x gedaan heb, ga jij toch iedere keer weer over op het vertellen wat jou redenen zijn om te liegen tegen mij en dat ik maar gewoon dankbaar moet zijn voor de aandacht die ik van jou krijg.

Twintig jaar heb ik jou de kans gegeven en je wilde niet luisteren. Nu wil je alleen maar dat iedereen geduld heeft met jou omdat er Asperger geconstateerd is. Tick Tock... 21 oktober 2015 is je deadline. En als ik jou was zou ik niet zo gretig zijn de diagnose Asperger te accepteren. Zoals ik je al vaker gezegd heb, Aspergers hebben MOEITE met emoties. Ze zijn niet zoals jij compleet gevoelloos. Dat is meer een ding van de psychopaat en DAT zou heel dit verhaal een stuk beter verklaren.