zondag 15 december 2013

Liefde

Dit is één van die (gelukkig) zeldzame gevallen waarin ik het gevoel heb dat jij de alleenstaande ouder bent van ons, drie kinderen. En niet omdat jij de ouderrol op je neemt maar simpelweg omdat je ons alle drie hetzelfde behandeld. Zonder liefde en genegenheid, zoal jij ook altijd bent behandeld tot op de dag van vandaag.

Ik zal nooit zeggen dat ik niet uit eigenbelang handel in deze situaties want dat doe ik. Dit is een situatie waar ik niet in wil zijn maar ik had in de tijd dat het nodig was geen stem die groot genoeg was om dit te voorkomen. En nu zeg ik dit kind dat ik van hem hou om drie redenen: Allereerst omdat ik nooit wil horen van één van mijn kinderen dat ik nooit heb gezegd dat ik van ze houd (eigenbelang). Ten tweede omdat dit kind moet leren dat hij ouders heeft die van hem houden en wat hij ook doet om daar iets aan te veranderen, dat gaat niet lukken en zijn gedrag heeft dan ook geen reden als hij het gebrek aan liefde probeert te bewijzen. Ten derde om deze kinderen in ieder geval één ouder te geven die probeert liefde te tonen hoe gebrekkig dan ook.

Mij heb je ooit verteld dat seks de enige manier is waarop jij liefde kan tonen. Wat vertel jij je kinderen?
Zelfs met alles wat ik heb moeten doorstaan met mijn ouders... zelfs zij zijn in staat hun fouten in te zien en ook al vinden ze het niet prettig om er over te praten, dan nog kunnen ze mij een arm om mijn schouder en een knuffel bieden wanneer ik dat nodig heb. Hoe oud ik ondertussen ook ben. Maar jij niet. Jij kunt je kinderen niet vertellen dat je van ze houdt tenzij ze het eerst zeggen. En in een situatie als deze doe je het ook niet want je bent veel te druk met een kind op zijn plek te zetten. Ook al heb je hem daar en laat hij zijn emoties zien, dan nog moet ik hem liefde tonen. Je kunt je eigen zoon niet eens omarmen. En waarom niet? Waarschijnlijk omdat jij bent opgevoed door de twee meest gevoelloze mensen op aarde. Zij kunnen nu nog steeds niet meer dan jou vertellen dat er niets mis is met jou en dat je vooral niet op je werk moet vertellen wat voor diagnose je hebt gekregen.
Allemaal prima want zo ben ik als kind ook opgevoed. Maar ik heb mijn ouders tot de orde geroepen en jij hebt mij altijd wijs gemaakt dat jij je kinderen anders wilde opvoeden dan dat jij was opgevoed. Waar zijn we nu? Jij doet nog steeds met mij en je kinderen wat zij met jou hebben gedaan en jouw ouders voelen zich niet verantwoordelijk voor iets want niemand heeft hén ooit op hun plek gezet.

Noem jij dat liefde?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen